Tweaker in de cockpit

Het is intussen een paar weken geleden dat dit gebeurd is, maar ik kan het niet helpen om er af en toe toch nog weer bij stil te staan. En dan vooral bij de door enkelen geposte vraag "wat als ik hem gewoon had laten gaan"? Dat 'ie dan dood was geweest is 100% zeker, want de trein kwam met de maximum snelheid aan (zo'n 130 km/h = 36 m/s) en was nog slechts een krappe 100 meter weg.

Ik had er aanvankelijk een beetje een heldengevoel bij (en dat pas een kwartier nadat het gebeurd was, want zoals ik al postte was het nogal onecht allemaal). Maar toen ik het er laatst met iemand over had vroeg hij direct wat voor mij zélf eigenlijk de gevolgen waren geweest als ik de man had zien sterven. En daar had ik nog niet over gedacht. Ik sta erg nuchter in het leven, maar of ik me daaraan vast had kunnen houden en had kunnen voorkomen dat ik in shock / depressie / etc was geraakt... geen idee.

Het bizarre ook is dat de man gewoon verder was gegaan met zijn gesprek. Ik had toen ik naast hem liep op het perron al meegeluisterd waar het over ging (hij was dan ook heerlijk luid aan het spreken): hij had een sollicitatiegesprek gehad, was allemaal erg goed gegaan, had een deel in het Italiaans en een deel in het Engels gedaan, en de rest in Duits wat ook prima ging. Goed gevoel bij gekregen, zou snel meer horen en was kat in het bakkie. En intussen was hij dus zó diep in het gesprek verzonken geraakt dat hij eigenlijk op de automatische piloot liep. Iets wat iedereen wel eens heeft, denk ik (ik ben zelf tijdens een gesprek vaak ook 'blind', puur omdat ik zo visueel ingesteld ben en mijn gedachten een beeld produceren dat voorrang krijgt boven dat wat mijn ogen doorsturen). In ieder geval was 'ie blijkbaar wel vaker op dit station geweest en had hij zich aangewend om aan het uiteinde van het perron het spoor over te lopen in plaats van door het tunneltje te gaan - waarvan de ingang toch zeker 15 meter! in de 'verkeerde' richting lag.